Kao vrsta ravničarskih predela i nizijskih šuma, domaća CRNA TOPOLA (Populus nigra ) je rasprostranjena u toplijem delu Evrope na aluvijumima pored velikih reka: Dunava, Rajne, Rone,Poa, Dnjepra, Dona, Volge i drugih.U Srbiji se javlja u periodično plavnim šumama pored Save, Dunava, Velike Morave, Tise, Drine, Timoka. Raste u zajednici sa belom vrbom, belom toplolom i vezom i ritskim šumama, dok se na višim terenima koji nisu plavni, na visini od 300 metara, javljaju pojedinačna satabla na staništima lužnjaka, jasena i graba.

Crna topola je izuzetno svetloljubiva vrsta, otporna na temperaturne ekstreme. Brzo raste i u doba od 30 godina, dostiže visinu od 25 metara, a prečnik do jednog metra. Kora je u mladosti glatka, a kod starih stabala grafitnisiva sa dubokim uzdužnim pukotinama i izraženim rebrimaoplutavele kore. Donji deo stabla je često u čvorovima, tzv.iskričavost, koja potiče od brojnih uspavanih (proventivnih) pupoljaka.

Koren crne topole je moćan, površinski razgranat, sa nekoliko jakih dubinskih žila. Doživi starost do 200 godina (postoje stabla stara 300 godina) visine do 35 metara i procečnog prečnika do 3 metra.

Najznačajnija bioekološka i taksonomska proučavanja crne topole u Srbiji obavio ja Tucović, izdvojivši dve posebne vrste,oko 20 varieteta, formi i hibridnih oblika. U botaničkoj literaturi je opisan veći broj varieteta, formi i hibrida crne topole. U kulturi je najraširenij jablan (Populus nigra cv„.Italica” ), oblik uskopiramidalnog habitusa, poznat kao lombardijska ili italijanska topola. Osim po habitusu, koji je uskopiramidalan sa kratkim bočnim granama priklonjenim ka glavnoj osi debla, jablan se morfološki malo razlikuje od osnovne vrste crne topole. Lišće je na kratkorastima starih grana nešto sitnije od topolovog. Jablan se uzima za fenološki reper, prema kome se prate fenofeze drugih lišćara, a mnaročito je značajno praćenje fenofata kod raznih klonova crnih topola. Ekološki se jablan znatno razlikuje od tipičnog oblika crne topole. Dobro uspeva na suvljim terenima. Ima dubok koren. Jablan je izrazito svetloljubiv. Otporan je na vetar i snegolome. Zbog ovih osobina ima veliku primenu u drvoredima i vetrozaštitnim pojasevima u ravničarskim predelima. Sva stabla jablana su muškog pola. Razmnožava se reznicama. Ima jaku izdanačku snagu iz panja.

Smatra se da je jablan nastao negde u šumostepi Turkestana kao spontana mutacija crne topole, a lako razmnožavanje reznicama doprinelo je njegovom brzom širenju u evroazijskim naseljima. Belokori jablan (Populus nigra „Hamoui”= Populus thevestina ) je ženskog pola, ima beličastu koru dugo glatku, još vitkiji i uži habitus od jablana. U Srbiji je često sađen u okolini Vranja, naseljima oko Morave i na Kosmetu.

Značaj domaće crne topole za ravničarske terene umanjen je podizanjem zasada hibridnih eurameričkih topola u poslednjih nekoliko decenija. Šumsko-privredni značaj odabranih klonova topola za naše područje je nesumnjivo veliki. U genezu najuspešnijih hibrida ugrađene su najbolje bioekološke odlike domaće crne topole.