Nigde u Evropi, idući tokom Dunava, nećete naići na takav sklop prirodnih uslova kao što je to na području Gornjeg Podunavlja. Geografski položaj, klima i kultura zemljišta na kome se formirala raznovrsna vegetacija šumskih trava, trske, žbunja i šumskog drveća sa močvarama i ritovima pružaju idealne uslove za život brojnih životinjiskih vrsta.
Na području Gornjeg Podunavlja vlada, pre svega, vlada režim vode Dunava koji se povremeno izliva i povlači stvarajući na velikim površinama meandre, mrtvaje, mala jezera, bare i močvare. Zahvaljujući takvom režimu vode razvio se bogat biljni svet. Specifičan raspored biljnih formacija u kome se šume smenjuju sa prostranim površinama stepskog izgleda, brojnim tršćacima, močvarama i ritovima obezbeđuju uslove za život velikog broja životinja. Na ovim prostorima živi 51 vrsta sisara.

Oduvek su obale naših velikih reka pre svega Dunava, Save i Tise, predstavljale privlačna mesta za predah ptica selica prilikom njihovih proletnjih i jesenjih preleta preko naših teritorija. Naročito su to bili oni njihovi delovi koji su proširenim vodotocima, u kojima je pogodni spoj vode i vegetacije stvorio izuzetno povoljne stanišne uslove za njihov duži boravak. Te pogodnosti su oduvek obilato koristile i autohtone vrste divljači, pa nije slučajno što su ta poznata svratišta ptica selica istovremeno bila najpoznatija i najbogatija staništa ritskog jelena, divljih svinja, srneće divljači, velikog broja ostale dlakave divljači pre svega lisice, divlje mačke, kune, sitnih sisara, naših ptica močvarica kao i onih vrsta ptica životno vezanih za takva staništa.
Jedno od takvih je područje Gornjeg Podunavlja koje leži na levoj obali Dunava.
I pored svih promena koje su nastale na ovim prostorima, u okviru područja, pojedine životinjske vrste nalaze svoje mono i demotope, ne samo kao mesto boravka jedinke i vrste, nego i kao istodobno postojanje svih uslova presudnih za mogućnost opstanka i razvoja te vrste. Biotska prikladnost demotopa je za pojedine vrste razlicita: ptice močvarice a i neke druge vrste (orao belorepan) u njemu nalaze izraziti optimum i reliktna mesta sa mogućnošću gnežđenja dok ritski jelen, divlja svinja pa i srna nalaze optimum za svoj stalan opstanak u njemu.